Mannen die hun haar al op jonge leeftijd verliezen, geraken meer kwijt dan enkel hun volle haardos. Het is een zaak van trots, van coupes die plots niet meer tot de mogelijkheden behoren en van niet-altijd-even-grappige opmerkingen. En hoewel je er niet altijd iets van merkt, laat haarverlies vaak ook mentaal hardnekkige sporen na. Trends Style sprak met drie mannen over hoe haarverlies hun leven beïnvloedde.

Zo begon het haarverlies bij Alfredo Morreel op zijn drieëntwintigste. Een lange tijd sprak hij er met niemand anders over dan met enkele wildvreemde lotgenoten op Reddit. De conversaties daarbuiten raakten nooit echt aan de essentie en bleven vaak bij grapjes en opmerkingen. 'Pas toen ik ervoor koos om mijn haar volledig af te scheren, ben ik me weer zelfzekerder gaan voelen.'

Gertjan Snebbout was dan weer veel sneller in het omarmen van zijn nieuwe, minder behaarde uiterlijk. Ondanks het feit dat hij op zijn achttiende al te horen kreeg dat zijn haar drastisch begon uit te dunnen, bleef hij positief. 'In het begin heb ik gevloekt, maar vroeg of laat moet je je erbij neerleggen.'

En we spraken ook met Paul-Emmanuel Demeyere, bij wie het verliezen van zijn haar slechts een onderdeel was van een veel groter geheel van onzekerheden en complexen. 'Ik heb me lang geschaamd over mijn grootte en mijn vooruitstekende kin. Dat daar ook nog eens haarverlies bij kwam kijken, was niet eenvoudig.'